Welke innerlijke verhalenverteller laat jij aan het woord?

Ik ben groot fan van School of Life. Onderstaande artikel in hun nieuwsbrief is mij uit het hart gegrepen. Het gaat erover hoe we onszelf (veelal onbewust) verhalen vertellen over ons eigen leven. En de verhalenverteller die we daarbij het vaakst aan het woord laten is meestal de equivalent van een openbare aanklager. Zonder onze gevoelens te sparen wijst hij of zij ons op alles wat er in ons leven ‘mislukt’ is, alle stommiteiten die we hebben uitgehaald, kansen die we niet hebben gegrepen en dromen die niet zijn uitgekomen. Het is geen opwekkend verhaal… Gelukkig kunnen we ons leven ook vanuit een ander perspectief bekijken, door de ogen van een mildere verhalenverteller. Een verteller die ons doet inzien dat er ondanks, en vaak dankzij, de shit die we over ons heen krijgen, nieuwe inzichten te leren zijn. Ook als ons leven door de ogen van de maatschappij niet als onderscheidend of groots wordt gezien, is het een mooi betekenisvol verhaal. http://www.thebookoflife.org/how-to-tell-the-story-of-our-life/

Zelf worstel ik nogal eens met de ‘openbare aanklager’ die maar wat graag, ongevraagd, het woord neemt. Ik heb ambitie en leg de lat behoorlijk hoog voor mezelf.
Tijdens zo’n worsteling helpt het me om te denken aan mijn oma.┬áZij was een heel eenvoudige vrouw. Geboren als dochter van keuterboertjes op de Veluwe speelde haar leven zich af binnen behoorlijk beperkende sociale en geografische grenzen. Zij was heel slim, maar een vervolgopleiding zat er niet in. Zij ging werken als dienstmeisje en toen ze getrouwd was met mijn opa, die timmerman was, werd ze de huisvrouw. Ze kregen vier dochters, mijn moeder was de oudste. Mijn oma was diepgelovig en leidde een leven dat dienstbaar was aan anderen, zonder dat ze zich de mindere voelde. Zo gaf zij betekenis aan haar leven. Voor mij was ze gewoon oma, waar je altijd welkom was en die geen eisen stelde. Ze was de heldin van haar eigen verhaal.